Yolculuk başladı.

Menzil nere, belli değil.İnsan bazen kendi hayatına dışarıdan bakar. Sanki dümeni kırılmış bir geminin güvertesinde durur gibi… Rüzgâr var, dalga var ama rota yok. Serseri mayın gibi savrulan bir hayatın içinde, insanın en çok aradığı şey aslında yön duygusudur.Rotası belli olmayan bir korsan gemi gibi gider bazen hayat. Ne bir limanın adı yazılıdır ufukta ne de geri dönülecek bir kıyı görünür. Sadece dalgalar vardır; biri iter, biri çeker. İnsan da o dalgaların arasında kendi yolunu bulmaya çalışır.

Aslında herkes bir pusula arar.

Bir harita…

Bir işaret…Bazen bir insan olur o pusula. Bazen bir söz, bazen bir sevda. İnsan o pusulayı bulduğunu sandığında içi rahatlar. “Artık yolumu biliyorum,” der. Fakat hayatın tuhaf bir tarafı vardır: Bulduğunu sandığın pusula da seni yanıltabilir.

İşte o zaman asıl soru başlar:İnsan yoldan bilerek mi çıkar,yoksa gittiği yol baştan beri yol değil midir?Bu sorunun cevabı çoğu zaman kolay değildir. Çünkü insan hatasını hemen kabul edemez. Önce kaderi suçlar, sonra zamanı, sonra başkalarını… En son kendine gelir sıra. Ama insanın kendisiyle yüzleşmesi de en zor yolculuktur.

Bazen insan yanlış bir limana demir attığını yıllar sonra anlar. Bazen yanlış bir insanı doğru sanmıştır, bazen doğru bir yolu yanlış zamanda bırakmıştır. Hayat dediğimiz şey de biraz böyle değil midir zaten? Birkaç doğru, birkaç yanlış ve aralarında gidip gelen bir yolculuk.

Ben şimdi gidiyorum bilinmez bir diyara.Eskiden karpuz idim, şimdi döndüm hıyara derler ya…İşte insan bazen tam da bunu hisseder. Kendine kızar, kendine güler. Dün gurur duyduğu şeylere bugün utançla bakar. Dün “doğru” dediğine bugün “nasıl yaptım bunu?” diye sorar.

Ama belki de hayatın sırrı burada gizlidir.İnsan hata yapmadan olgunlaşmaz.Yoldan çıkmadan yolu öğrenmez.Kaybolmadan yönün kıymetini bilmez.Belki de bu yüzden hayat dümdüz bir yol değildir. İçinde çukurlar vardır, virajlar vardır, bazen de çıkmaz sokaklar. Ama o çıkmaz sokaklar bile insana bir şey öğretir: Bir daha aynı kapıyı çalmamayı.

Şimdi yolculuk yeniden başlıyor.

Belki pusula hâlâ yok.Belki harita da eksik.

Ama insan artık bir şey biliyor:

Her kayboluş bir ders,her pişmanlık bir işaret,her yolculuk ise insanın kendine doğru attığı bir adımdır.

Ve belki de en doğru menzil, insanın sonunda kendini bulduğu yerdir.

Belki de hiç...