Eksik Değil
17 Ocak 2026, 23.36 A- A+
Herkes okur.
Azı hisseder.
Hayat bazen insanın üstüne üstüne gelmiyor.
Daha kötüsünü yapıyor.Sessizleşiyor.
Her şey yerli yerinde gibi dururken içimde açıklayamadığım bir boşluk büyüyor. Ne eksik biliyorum nede tamam diyebiliyorum. Sanki bir yerden geç kalmışım ama nereye olduğunu kimse söylememiş.
Kabalıkların içindeyken bile yalnızım. Çünkü yalnızlık artık yanımda olanların sayısıyla ilgili değil.
Anlaşılmamakla ilgili. Anlatmak isteyip susmakla. Söylesem de eksik kalacağını bilmekle.
Güçlü diyorlar bana.
Belki öyleyim..
Ama güç dediğin şey çoğu zaman seçilmiş bir hal değil. Dayanmak zorunda kalmanın adı.
Hayat bana koşmayı değil durmayı öğretti. Çünkü herkes bir yere yetişmeye çalışırken ben içimdeki
sesi dinlemeyi öğrendim. En çok da geceleri. Herkes uyuduğunda. Gürültü çekildiğinde.
Kendimle baş başa kaldığımda..
Mutluluk sandığımız şey büyük anlar değilmiş. Bazen sadece nefes alabilmek. Kalbin sıkışmaması.
İçinden “şu an iyiyim” demek. Ama bu hal kısa sürüyor. Boşluk daha sabırlı.
İnsan her şeye alışıyor derler. Yanlış. Bazı boşluklar alışılmıyor.Üzeri örtülüyor.Erteleniyor.Gündüzleri unutuluyor. Ama gece gelince yerini hatırlatıyor.
Ben artık tamamlanmaya çalışmıyorum. Eksik taraflarımla kavga etmeyi bıraktım.
Çünkü beni ben yapan şey dolu yanlarım değil. Kimseye anlatmadığım o sessiz yer.
Hayat belki de budur.
Anlatamadan taşımak.
Taşıdıkça büyümek.
Büyüdükçe susmak.
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir