​Eskiden aşk, sevgi, saygı ve güven; hayatın en sağlam temel taşlarıydı. Güzel insanların o tertemiz mutluluklarını, birbirine duyduğu hürmeti konuşurduk. Şimdilerde ise güzel cümlelere, o içten "seni seviyorum"lara hep uzak, biraz da mahcup bakar olduk. Oysa bir çiçeğin suya, bir kuşun uçsuz bucaksız gökyüzüne duyduğu özlem gibi; ruhumuzun bu şifaya, bu nezakete ne çok ihtiyacı var. Çünkü biz sevgiyi ve nezaketi unuttukça, yerini ne yazık ki öfke ve tahammülsüzlük dolduruyor. Oysa biz, köklerimizde bambaşka bir saygı iklimi taşıyoruz.

​"Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum" diyen bir medeniyetin evlatlarıyken; bugün o harfi öğreten ellere kastetmek, o kutsal emeği hiçe saymak büyük bir vefasızlıktır. Bir doktorun yaşatmak için adadığı ömrüne, bir kadının onurlu var olma mücadelesine, bir çocuğun henüz kirlenmemiş hayallerine ya da bir canın yaşama hakkına dokunmak; aslında kendi geleceğimizi karanlığa gömmektir. Öğretmenler, doktorlar, kadınlar, çocuklar ve dilsiz dostlarımız... Onlara kıyılmasın, onlar ezilmesin. Çünkü onlar, bu toplumu ayakta tutan asıl kolonlardır.

​Dünya bazen o kadar gürültülü ve sert bir yer haline geliyor ki; nezaketi zayıflık, sevgiyi ise uzak bir masal sanıyoruz. Oysa bir çocuğun içten gülüşü, bir kedinin huzurlu mırıltısı veya bir öğretmenin tahtaya yazdığı o ilk harf; hayatın gerçek ritmidir. Güzellikten korkmayalım. Çocuklar hep sevilsin, kapımızdaki kediler, gökteki kuşlar da öyle...

​Unutmayalım ki; sevgi ile yetişen bir çocuğun size verebileceği tek şey, o saf sevgidir; çünkü öğrendiği tek lisan budur. Oysa şiddet ve korkuyla büyüyen bir çocuğun dünyası, sessizce büyüyen bir fırtınaya dönüşür. Bizim görevimiz sadece fırtınalarla savaşmak değil, o kalplere sevgi tohumları ekerek huzuru ve sevgiyi kalıcı kılmaktır.

​Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün; "Dünyada her şey kadının eseridir" diyerek kadını yücelttiği, "Çocuklar geleceğimizin ışığıdır" diyerek geleceği onlara emanet ettiği ve doğadaki her cana hürmet ettiği o aydınlık yolu izlemeliyiz. Çünkü medeniyet; sadece binalarla değil, çocukların neşesi, kadınların özgürlüğü ve dilsiz dostlarımızın güveniyle inşa edilir.

​Gelecek; bir çocuğun gülüşünde, bir öğretmenin kaleminde ve hepimizin birbirine duyduğu şefkatte saklıdır. Bu güzelliği hep birlikte korumak dileğiyle...