İnsan, Değer Verdiği Yerde Kendini mi Kaybeder?
09 Kasım 2026, 22.57 A- A+Bazen bir insanı hayatımızda tuttuğumuz için değil, ona yüklediğimiz anlamdan vazgeçemediğimiz için yoruluruz.
Bir insanı sevmek, ona değer vermek, hayatımızda özel bir yere koymak… Bunların hangisi yanlış olabilir ki?
İnsan, kalbine dokunan birini sıradan bir yerde tutamaz her zaman. Onu düşüncelerinin arasına taşır, cümlelerinin içine yerleştirir, bazen hiç farkında olmadan hayatının merkezine koyar. Sonra da o insanın varlığını, kendi mutluluğunun bir parçası hâline getirir.
Peki, insan bir başkasına bu kadar anlam yüklerken kendisinden ne kadarını eksilttiğinin farkında mıdır?
Belki de asıl mesele, birine hak ettiğinden fazla değer vermek değildir. Çünkü değer vermek, insanın kendi iç dünyasının bir yansımasıdır. Asıl mesele, verdiğimiz değerin karşılığını göremediğimizde kendimizi sorgulamaya başlamamızdır.
Neden aramadı?
Neden sormadı?
Neden eskisi gibi değil?
Neden benim kadar önemsemiyor?
Bir süre sonra soruların yönü değişir. Karşımızdakini anlamaya çalışırken kendimizi açıklamak zorunda hissederiz. Onun davranışlarına anlam bulmaya çalışır, kendi kırgınlıklarımızı sustururuz.
Ve farkında olmadan bir insanın ilgisini, kendi değerimizin kanıtı gibi görmeye başlarız.
Oysa birinin bizi aramaması, aranmayı hak etmediğimiz anlamına gelmez. Birinin bizi anlamaması, anlaşılmaya değer olmadığımızı göstermez. Birinin sevgisini eksik yaşatması, bizim sevilmeye layık olmadığımızı kanıtlamaz.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, kendisine gösterilmeyen değeri kendi içinde aramasıdır.
Bir düşünelim…
Bir çiçeği düşünün. Onu en güzel saksıya dikmiş, en çok güneş alan yere koymuş, her gün sulamışsınız. Ama o çiçek yine de solmuş.
Şimdi çiçeği mi suçlamalıyız, kendimizi mi? Yoksa her çiçeğin aynı yerde, aynı şekilde yaşayamayacağını mı kabul etmeliyiz?
İnsan ilişkileri de biraz böyle değil midir?
Bazen bütün iyi niyetimizle bir yerde kalırız. Daha çok sever, daha çok anlamaya çalışır, daha çok sabrederiz. Fakat bütün bunlar bir ilişkinin yeşermesine yetmez.
Çünkü bir ilişkiyi tek bir insanın çabası ayakta tutamaz.
Peki, o hâlde neden gitmek bu kadar zordur?
Belki de insan, karşısındaki kişiden çok onunla kurduğu ihtimalleri kaybetmekten korkar. Bir gün değişeceğine, bir gün anlayacağına, bir gün kendisine hak ettiği gibi davranacağına inanır.
Bazen yaşanmış olanı değil, yaşanmasını beklediğimiz şeyi severiz.
İşte insanı en çok yoran da budur: Gerçekle değil, gerçekleşmesini umut ettiği bir hayalle yaşamak.
Ama bir gün insanın kendisine şu soruyu sorması gerekir:
Ben burada sevildiğim için mi kalıyorum, yoksa bir gün sevileceğime inandığım için mi?
Bu iki duygu birbirine çok benzese de aralarında koca bir hayat vardır.
Elbette kimseyi bir çırpıda hayatımızdan çıkarmak zorunda değiliz. Her kırgınlık bir vedayı, her hayal kırıklığı bir vazgeçişi gerektirmez. İnsan bazen affeder, bazen bekler, bazen yeniden şans verir.
Fakat bütün bunları yaparken kendisine de aynı anlayışı göstermelidir.
Çünkü insanın kendisine borçlu olduğu en büyük şey, başkalarına gösterdiği anlayışı kendisinden esirgememesidir.
Belki de büyümek, artık kimseye değer vermemek değildir. Kırılmamak için duvarlar örmek, sevmekten vazgeçmek ya da herkese aynı mesafede durmak hiç değildir.
Büyümek; sevebildiğin hâlde kendini koruyabilmek, özleyebildiğin hâlde kendi hayatına devam edebilmek, birini önemserken kendi önemini unutmamaktır.
Şimdi baştaki soruya yeniden dönüyorum:
İnsan, değer verdiği yerde kendini mi kaybeder?
Bence hayır. İnsan kendini, değer verdiği kişinin gözünden görmeye başladığında kaybetmeye başlar.
Çünkü bizim değerimiz, bir başkasının ilgisiyle artıp azalacak kadar basit değildir.
Birinin hayatında öncelik olmamak, hayatta önemsiz olmak demek değildir. Birinin bizi seçmemesi, kendimizi seçmememiz için bir neden olamaz.
Ve belki de insanın kendisine verebileceği en güzel cevap şudur:
Seni sevmekten vazgeçmek zorunda değilim. Ama seni severken kendimden vazgeçmek zorunda da değilim.
Çünkü artık biliyorum…
Bir insanın hayatımdaki yeri değişebilir. Ona dair düşüncelerim, hislerim, beklentilerim zamanla dönüşebilir. Fakat bütün bunların hiçbirisi benim kendime verdiğim değeri değiştirmemeli.
Ben birini sevebilirim, özleyebilirim, ona kıymet verebilirim. Hatta bazen bütün bunlara rağmen gitmeyi de seçebilirim.
Çünkü gitmek her zaman sevgisizliğin, kalmak da her zaman sevginin göstergesi değildir.
Bazen insan, en çok değer verdiği yerden değil; kendisine artık iyi gelmeyen yerden ayrılmayı öğrenir.
Ve belki de gerçek özgürlük tam olarak budur:
Birini kaybetme ihtimalini göze alırken, kendini kaybetmeyi artık göze almamak.
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir