ŞEKER HOCA
10 Kasım 2026, 16.07 A- A+
ŞEKER HOCA
İkinci Bölüm
Eve geldiğinde yüzündeki gülümseme ufak da olsa hâlâ duruyordu. Anahtarı kilide soktuğunda bir an duraksadı. Kafasındaki takkeyi çıkartmayı düşündü, sonra vazgeçti.
https://www.youtube.com/watch?v=xRVqBW3Mudk&list=RDxRVqBW3Mudk&start_radio=1
alternatif son
https://www.youtube.com/watch?v=lEwslGCDsSI
İkinci Bölüm
Eve geldiğinde yüzündeki gülümseme ufak da olsa hâlâ duruyordu. Anahtarı kilide soktuğunda bir an duraksadı. Kafasındaki takkeyi çıkartmayı düşündü, sonra vazgeçti.
Kapı açıldığında onu önce koşturarak kedi karşıladı. Gri-beyaz tüyleriyle ayağına sürtünmeye, sessizliğin içinde mırıldanmaya başladı. Yavruluktan yeni çıkmış kedi sırnaşıktı. Mırlama sesleri sessizliğin içinde rahatça duyuluyordu.
— Dur kızım, diye sakince konuştu.
Aniden mutfaktan bir kadın sesi duyuldu:
— Oooo paşam!
— …
— Evin anahtarını verince hemen kira istemiyoruz!
Kadın tam bir şey daha söylemek için hırsla mutfaktan dışarı çıkmıştı ki kahkahalar ile gülmeye başladı.
— O kafandaki ne oğlum?
Kadının üzerinde kendine üç beden bol bir tişört vardı. Altında tişörtten zar zor görünen mini bir şort, kafasında ise pullu, yazma şeklinde bağlı bir başörtüsü vardı.
Lokman gülümsedi. Yine aynı sakin ses tonuyla konuşmaya devam etti:
— Takım olmuşuz.
Kadın hızlıca yaklaşıp Lokman'ın dudaklarına kocaman bir öpücük kondurdu. Neşeyle konuşmaya devam etti:
— Yemek yapıyordum, p.ç kurusu!
Lokman sakince kadına bakarken kadın coşkulu bir şekilde konuşmaya devam etti:
— Belki gelir dediydim iki gözümün çiçeği.
Lokman kadına daha bir dikkatle baktı. Kısa küt simsiyah saçları, mavi gözleriyle bir çocuk gibi gülümseyen kadının yüzünün kusursuzluğu… Çocukken olsa herhâlde Yaradan'ın bir mucizesi derdi. Şimdi ise sadece bakmak yeterliydi. Anın mutluluğunu yaşamak bu olsa gerek diye düşündü.
Lokman da gülümsedi. Aniden kadının elinden tutup hızlıca oturma odasına doğru çekiştirdi. Elini cüzdanına attı. Cüzdanın içerisindekileri masanın üzerine bıraktığında kadın birden heyecanla bağırdı:
— Ohaaaa! Parayı nereden buldun!
Gerisi aynı sayılırdı. Cam masanın üzerinde şerit hâlindeki zerreler her şeyi unutturuyordu. Uyuşturucunun şekli, ismi değişiyordu belki ama unutturuyordu. Günü, yarını, mutsuzluğu, umutsuzluğu… Evin kirasını, elektrik faturasını, onu bunu, her şeyi... Kafasının içerisindeki o ses bile susuyordu bazen.
Anın mutluluğunu yaşamak bu olsa gerekti ya hani... Soba yanıyordu, ev sıcak sayılırdı. Kedi vardı. Durmadan usanmadan guruldayan, mırıldayan sırnaşık bir kedi vardı.
Kadın uyuşturucunun etkisindeydi. Karmaşık hayal dünyasının içerisinde kaybolurken Lokman'a baktı. Kahkahayı patlattı. Lokman'ın uzun sayılabilecek sakallarını okşadı.
— Şeker Hoca! Şşt!
— …
— Bir şeyler anlatsana, video çekeceğim.
Lokman yavaşça halıdan doğruldu. Kendinde sayılmazdı. Yerde kalan kadına baktı.
— Nazan! Güna…
Tam günah diyecekken durdu. Kaşları bir şimşek gibi gerildi. Kafasının içerisinde durmayan o sesi dövercesine bir an olduğu yerde çakılı kaldı. Belki de bir saliselik bir sürede bugüne kadarki bir ömrün terazisini tarttı. Aniden gözlerini kırptı, irkildi. Sonrasında içerisindeki bitmeyen savaşı tetikleyen takkeyi kafasından çıkardı.
Bir süre takkeye baktı. Üzerinde bir isim yazan afyon beyazı bir mermere, hiçliğe bakar gibi gözlerle bakan bir çocuk gibi…
Takkeyi kafasına tekrar takarken olabildiğine yavaş, hatta saygılı idi.
Birkaç saniye kımıldamadan durdu. Sonra ellerini açtı. Bir an havayı kucakladı sanki…
Yukarı, tavana doğru kafasını kaldırdı. Gözlerini yere doğru indirdiğinde elinde telefonu, gülerek kendisini videoya alan Nazan'ı gördü. Derin bir nefes aldı, konuşmaya başladı:
— Eşref-i mahlûkat olarak geldiğimiz bu yalan dünyada…
---
Gece. Saat 03.30.
Uyku sersemi bir hâlde telefondan gelen sesi çözmeye çalışıyordu. Durmadan yanıp sönen ekrana ulaşabilmek için yavaşça yattığı yerden doğruldu. Yanında çırılçıplak uzanan genç kadına gözünün ucuyla baktı. Artık bir iki saat öncesi kadar çekici gelmiyordu. Ağzının içi leş gibi sigara kokuyordu. Yüzünü ekşitti.
Zorlanarak yerinden kımıldamasıyla birlikte yatağın gıcırdaması bir oldu. Telefondan durmadan gelen ses ile yatak gıcırtısı birbirine karışıyordu. Tam olarak uyanamamıştı. Sadece telefonun sesini bir an evvel kesip tuvalete gitmek istiyordu.
Ayağa kalktığında yanındaki kadın, uykumahmuru bir hâlde sinirle söylendi:
— Ne oldu Lokman! Kımıl kımıl!
Kadını umursamadı bile. Sadece ayağıyla çarptığı bira şişesi yerdeki eski halıya devrildiğinde küfretti.
— Hay senin ben…
Zaten şişenin dibinde kalan birkaç damla bira, şişe ağzına kadar sigara dolu olduğu için halıya ulaşmadı. Tek eliyle gözlerini ovuşturup açmaya çalışırken telefonunu arıyordu. Telefonu eline aldığında hiç bakmadan yan tuşlarından sessize aldı.
Tuvalete doğru sallanarak yürüdü. Klozetin kırık kapağını kaldırdı. Bedeninin sallanmasını kesmek için rezervuarı eliyle kuvvetlice tuttu. Hacetini gördükten sonra tuvaletten çıkarken yine yürümekte zorlanıyordu.
Yatağa doğru yürürken ekranının sürekli yanıp söndüğünü görünce telefonu eline aldı. Yarı kapalı gözleriyle ekrana bakarken birden duraksadı. Gözleri aniden kocaman açıldı.
— Has… Noluyor lan?
Yere, halının üzerine oturdu. Duvara doğru yaslandı. Kocaman açılan gözleriyle bildirimleri okumaya başladı.
"Kim ki bu hoca?"
"Maşallah, ne kadar güzel konuşmuş hoca efendi."
"Kalbinin temizliği yüzüne vurmuş. Nur yüzlü maşallah."
"Bu yaşta bu hikmet!"
Yerinden doğruldu. Yatağa doğru yürüdü. Yatağın kenarında yerdeki sigara paketini ve çakmağı aldı. Bir tane sigara çıkarttı. Okumaya devam ederken yorumların arasında arkadaşının yorumunu gördü. Kahkahalarla gülmeye başladı.
"Arkadaşlar, ben tanıyorum Lokman Hoca kendisi. Şahsına münhasır, şifa dağıtan bir hocadır."
Bir an düşündü.
Şeker Hoca olabilir miydi gerçekten?
Sahte bir hoca, caminin içindeki kılık değiştirmiş bir…
---
Saat 07.30.
— Uyansana lan, piç kurusu!
Nazan'ın kulaklarını tırmalayan sesiyle aniden uyandı. Gözlerini ovuşturdu.
— Neredeyiz?
— Fark eder mi?
— Sanmam…
— Kıçım ağrıdı! Geç az da sen kullan.
— Olur.
— Uyuyacağım ben.
— Olur yavrum.
Bir an sessizlik oldu. nazan konuştu
Bir an sessizlik oldu. nazan konuştu
— Seviyorum seni.
— Biliyorum...
Nazan sinirle Lokman'a baktı. Lokman esnerken gülümsedi.
— Ben de seni seviyorum.
Nazan sağa doğru yanaşırken sordu:
— Nereye gideceğiz?
Lokman sigarasını yakarken Nazan'a cevap verdi:
— Fark eder mi?
Güneş yeni doğmak üzereydi. Kedi arka koltukta uyuyordu. Hafif serin bir hava vardı. Dışarıdan köy kokusu geliyordu. Her yer sessizdi. Sessiz, sakin, huzurlu…
Lokman Nazan'a baktı. Yavaşça konuştu:
— Biliyor musun… Allah var.
Nazan umursamaz bir şekilde sigarasını yakmaya çalışıyordu.
Anın mutluluğunu çıkarmak bu olsa gerekti...
https://www.youtube.com/watch?v=xRVqBW3Mudk&list=RDxRVqBW3Mudk&start_radio=1
alternatif son
https://www.youtube.com/watch?v=lEwslGCDsSI
:P
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir