Bazı Hatıralara Bir Nişan Bırakılır
17 Kasım 2026, 17.39 A- A+Ankara'nın ayazı, insanın yalnızca yüzüne değil, yıllardır dokunulmamış hatıralarına da işlerdi. Şehir, kasımın ortasında eski bir mektubun sararmış sayfaları gibi soğuk ve biraz mahzun duruyordu. Kaldırımların üzerinde aceleyle yürüyen insanlar, yakalarını kaldırmış, ellerini ceplerine saklamıştı. Kadın, her gelişinde tanıdık bir kokuya uyanır gibi karşılardı bu şehri. Ankara onun için bir memleketten fazlasıydı; gençliğinin bir ucunu burada unutmuş, diğer ucunu yıllarca yanında taşımıştı.
İlk işi yine Karanfil'e uğramak oldu.
Sahafların dar kapılarından içeri süzüldü. Eski kitapların birbirine karışmış kokusu karşıladı onu. Sararmış sayfalar, sırtı yıpranmış ciltler, kiminin arasından yıllar önce unutulmuş bir otobüs bileti, kiminin içinden sahibinin el yazısıyla düşülmüş bir not çıkabilecek kitaplar... Her rafın kendine ait bir ömrü vardı. Parmaklarını kitapların sırtında gezdirdi. Birkaçını seçti. Kitap almak, onun için yalnızca yeni hikâyelere yer açmak değildi; insanın kendi içinde kapanmayan odalara bir pencere aralamasıydı.
Aklı Tunalı'ya düştü. Gençliğinde olsa Kızılay'dan Tunalı'ya yürümek ne yorardı onu ne de gözünde büyürdü. Hele bir de kar yağıyorsa... Ankara'nın ayazında kar tanelerinin saçlarına, omuzlarına düşmesine bayılırdı. Kar altında yürümek, şehrin bütün gürültüsünü susturur, ona çocukluğundan kalma bir sevinç verirdi. Ne zamandır Ankara'da kara denk gelmemişti, hatırlayamadı. Her gelişinde gökyüzüne biraz umutla bakmış, karın o beyaz telaşına bir türlü yetişememişti. Bu kez de öyle olmuştu. Üstelik dizlerinde eski dermanı da bulamıyordu. Yıllar, insanın yalnızca takviminden eksilmiyor, bazen en sevdiği yolları bile uzatıyordu. Bir taksi çevirdi.
Tunalı'ya vardığında yolu Kuğulu Park'a düştü. Parkın girişinden içeri süzüldü. Ağaçların dalları kışın ağırlığıyla biraz eğilmiş, havuzun üzerindeki su Ankara'nın gri gökyüzünü içine çekmişti. Kuğular ağır ağır süzülüyordu suda. Bir süre onları seyretti. Sonra gözü, yıllardır değişmeden durduğunu düşündüğü o banka takıldı. Şansına boştu.
Gençliğinde kaç kez oturmuşlardı burada? Kaç akşamı bu bankta tüketmiş, kaç cümleyi havuzun kıyısında yarım bırakmışlardı? Bir zamanlar iki kişilik olan o yer, şimdi tek kişiye yetiyordu.
Oturdu.
Aldığı kitapları dizlerinin üzerine yerleştirdi. Birinin kapağını açtı, sayfalarını ağır ağır çevirdi. Ardından kulaklığını taktı. Telefonundaki çalma listesini açtı. Parmağı bir kaydın üzerinde durdu.
İclal Aydın'ın sesi, Ankara'nın ayazına karıştı.
Bazı yazılar kara yazılıyormuş...
Kadın, elindeki kitabın sayfasında gezinen parmaklarını durdurdu.
İnsan bazı sesleri dinlerken bir şehre değil, o şehirde bıraktığı kendisine dönüyordu.
Adamın gidişinin üzerinden yıllar geçmişti. Hayat, önüne başka yollar, başka sabahlar, başka telaşlar koymuştu. Kadın yürümüş, büyümüş, değişmişti. Yalnızca bir zamanlar sevdiği gibi sevmeyi hiç unutamamıştı.
Adamı hep büyük bir tutkuyla sevmişti. İçinde durmadan kanat çırpan bir telaş vardı. Sevmek onun için biraz da kollamaktı; incinmesin diye etrafına görünmez duvarlar örmek, uzaklaşmasın diye elini biraz daha sıkı tutmaktı. Sanki avuçlarında küçücük bir kuş taşıyordu. Ellerini gevşettiğinde gökyüzüne karışacak, bir daha aynı dala konmayacaktı.
Oysa kuşların kanatları vardı. Kadın bunu, gökyüzü boşaldığında öğrendi.
Giderse birinin arkasından sesleneceğini sanmıştı. Dur diyeceğini, henüz bitmediğini söyleyeceğini, kendisinin orada olduğunu hatırlatacağını... Kendi sevgisinin dilini, adamın da bildiğini düşünmüştü.
Yanılmıştı.
Herkes aynı yerden sevmiyordu. Kimi sevgisini bir ömürlük ev gibi kuruyor, kimi kapısını ardına kadar açık bırakıp gidiyordu. Kadın, kalmayı sevmenin en güzel hâli sanmıştı. Adamın gitmesiyle, kalmanın da bir tercih olduğunu öğrendi.
O gün anladı; bir insanın kalbine bütün mevsimlerini bırakmak, onun da sana bir ömür ayıracağı anlamına gelmiyordu.
Şiir ilerledikçe Ankara'nın sesi biraz daha kısıldı. Karşı kaldırımdan geçen insanların yüzlerine baktı. Herkes bir yere yetişiyordu. Bir tek o, yıllar önce yarım kalmış bir zamana uğramış gibiydi.
Gözleri bankın diğer ucuna kaydı. Bir zamanlar orada oturan adamın yüzünü hatırlamaya çalıştı. Gülüşünü, konuşurken başını hafifçe yana eğişini, sustuğunda gözlerinin nereye daldığını... Bir de yanağında beliren o gamzeyi. Adam güldüğünde yüzünde açılan küçücük bir çukurdu belki ama kadının hafızasında koca bir mevsim kaplamıştı. Ne tuhaftı; insan bazen bir yüzün bütün ayrıntılarını unutuyor da bir tebessümün bıraktığı izi yıllarca saklıyordu. Hafıza, en çok da kalbin bir zamanlar yuva bildiği ayrıntılara sadıktı.
Adamın ardından çok şey söylemişti kendi kendine. Söyleyemediği cümleleri gecelere, cevap alamadığı soruları sabahlara bırakmıştı. Bir süre, gidişinin ardında kendisinde eksik kalan bir şey aramıştı. Daha az mı sevmeliydi, daha az mı özlemeliydi, biraz daha mı susmalıydı? İnsan, terk edildiği yerde önce kendini sorguluyordu. Sanki gidenin kararında kendi kusurunu bulursa, bir daha kimsenin gitmeyeceğine inanıyordu.
Sonra zaman, usulca bir şey öğretti ona.
Bir kapının kapanması, içeride kalan insanın değersiz olduğu anlamına gelmiyordu. Her gidişin bir sebebi vardı belki; ama her sebep, geride kalana yüklenmek zorunda değildi.
Kadın artık bunu biliyordu.
Sevmekten utanmıyordu. O günkü kendisini de mahkûm etmiyordu. Avuçlarını kanatacak kadar sıkı tuttuğu o kuşu hatırladığında, kendine kızmak yerine içinden küçük bir tebessüm geçiyordu. Ne çok korkmuştu kaybetmekten. Ne çok emek vermişti bir başkasının kalışına. Kendi kalbinin kapısında nöbet tutarken, karşısındaki insanın çoktan başka bir yola baktığını görememişti.
Şimdi elleri boştu.
Ama ilk kez bu boşluk ona eksiklik gibi gelmiyordu.
Şiirin son dizelerine yaklaşırken başını hafifçe kaldırdı. Ankara'nın soğuğu yanaklarına dokunuyordu. İçinden adama bir şey söylemek geçti. Ne bir hesap, ne bir sitem, ne de geri dön çağrısı...
Yalnızca şunu:
Benden uzakta mutluysa, olduğu yerde sağ olsun.
Bu cümleyi kurabilmek, insanın bir gecede öğrendiği bir şey değildi. İçinden nice kış geçmiş, nice bahar başkasının bahçesinde açmıştı. Kadın, birini sevmekle onun hayatında kalmak zorunda olmadığını kabullenmişti. Her hatıra bir yara değildi artık. Bazıları, insanın geçmişine iliştirdiği küçük birer işaretti.
Belki de büyümek, bir zamanlar uğruna bütün kapılarını açık tuttuğun birinin artık o kapıdan girmeyeceğini kabullenmekti. Kapıları öfkeyle kapatmadan, eşiğinde ömür tüketmeden, kendi evinin ışığını yeniden yakabilmekti.
Şiir bitti.
Kulaklığını çıkardı. Kitaplarını çantasına yerleştirdi. Bir süre daha bankta oturdu. Sonra ayağa kalktı, atkısını düzeltti ve yürümeye başladı.
Arkasına dönüp bakmadı.
Gittiği için değil; artık orada beklemediği için.
Ankara yine ayazdı. Tunalı yine aynı Tunalı. Bank, belki ertesi gün başka iki kişiyi ağırlayacaktı. Şehir hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edecekti.
Kadın da öyle.
Yalnızca bu kez, gençliğini bıraktığı yerden kendine biraz daha yakın bir hâlde ayrılıyordu.
İnsan bazen geçmişine bir nişan bırakır. Unutmak için değil, bir zamanlar orada nasıl sevdiğini kendisine hatırlatmak için.
Not: Belki sizin de bir şehriniz, bir bankınız, bir gamzede saklı kalmış hatıranız vardır... Yazıyı bitirdiğinizde kulaklığınızı takıp İclal Aydın'ın Nişan şiirini dinleyin. Bazı duyguların tercümesi kelimelerde değil, bir sesin içinde saklıdır.


YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir