Yirmi Yaşın Sabahı
01 Mart 2026, 23.47 A- A+
Çocukken… çocukken diyorsam on yedi yaşlarındayken, sorduklarında kaç yaşındasın? diye hep yirmi derdim. On sekizimde de yine yirmi. Sanki o yaşa varırsam önümde bir kapı açılacakmış gibi. Sanki yirmi olunca bir anda büyüyecekmişim gibi. Beklediğim bir yaştı o. Gözümde büyüttüğüm bir eşik.
Ve bir gün gerçekten yirmi oldum.
Sabah uyandım, içimden artık büyüdüm dedim. Çünkü artık yirmi yaşındaydım. Bir sayı değişince bende değişirim sandım.
Ama değişen sayıymış, ben değil.
Beklediğim o yirmi yaş ne kadar ağırmış. Taşıması ne kadar zormuş. Gelmesini sabırsızlıkla beklediğim o yaş, hayatımı şekillendirecek dönemleri de beraberinde getirdi. Sanki karşıma geçip al, bekledin… işte yirmi yaş dedi. Sandığım gibi bir armağan değildi. Daha çok bir sınavdı. Kapıyı çaldı, içeri girdi ve masaya oturdu. Hazır mısın? demedi bile. Omzuma elini koyup beni çocukluğumdan çekip aldı, ne olduğunu anlamadan.
Yirmi yaş bana hayallerimi değil, sorumluluklarımı getirdi. Çocukça inandığım bazı şeyleri o yıl kaybettim. Bazı insanları da. Oysa ben o yaşı mutluluk sanmıştım. Meğer mutluluk değil dayanıklılıkmış. Ben büyüyeceğimi sanmıştım. Ağırlaşacakmışım.
Ve o zaman anladımki, büyümek sandığım şey yaşla olmuyormuş.
Büyümek; içindeki fırtınayı kimseye yük etmemeyi öğrenmekmiş.Gitmek isteyenin elini zorla tutmamayı.Kalmak istemeyeni suçlamamayı.Canın yansa da hayatın devam ettiğini kabullenmeyi...
Çocukken en büyük derdim akşam ezanından önce eve dönmekti. Şimdi en büyük derdim içimde kopan fırtınalardan kaçıp eve sığınabilmek.
Eskiden dizim kanardı, annem öperdi geçerdi. Şimdi kalbim kanıyor, kimse görmüyor. Belki de kimse görmediği için geçmiyor.
Bazı geceler geçmişe kızıyorum. Bazı sabahlar hiçbir şey hissetmeden uyanıyorum. Hayat ne tamamen hüzün ne tamamen sevinç. İkisi yan yana duruyor ama birbirine karışmıyor.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o kadar büyütülecek bir yaş değilmiş yirmi. Sadece bir eşiğin adıymış. O eşiği geçerken fark etmiyor insan ama geride bir şeyler kalıyor.
Ben o sabah büyüdüğümü sanmıştım.
Meğer çocukluğumu geride bırakıp sorumlulukların arasına karışıyormuşum.
Kimse fark etmemiş.
Ben bile.
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış :( Yazık ama blog sahibi senin yorumunu bekliyor olabilir