Kırmızı Pabuçlar...
"Çocukluk, insanın hiçbir yere sığmayan tek vatanıdır; bazen bir kapı eşiğinde, bazen bir çift kırmızı pabuçta bekler durur..." Ben... Devamını oku
"Çocukluk, insanın hiçbir yere sığmayan tek vatanıdır; bazen bir kapı eşiğinde, bazen bir çift kırmızı pabuçta bekler durur..." Ben... Devamını oku
Kiraz mevsimi geldiğinde… Hep bir hüzün iner üstüne dünyanın. Hep bir isyan, bir tutam hırçınlık, bir avuç sessiz öfke... Hep bir eksiklik… Ve hep yedi yaşındaki o çocuk. Kirazların... Devamını oku
Tarihler, zaferler, kahramanlıklar… İnsan dinliyor, biraz duruluyor, sonra hayat kaldığı yerden devam ediyor.Belki de mesele tam burada başlıyor. Çanakkale Zaferisadece kazanılmış bir savaş değil; zor zamanlarda nasıl durulacağını hatırlatan bir iz. On beş... Devamını oku
Sevmek… İnsanlığın en eski kelimesi gibi durur ama en az anlaşılanıdır. Herkes diline... Devamını oku
“Ne hoş bir güzelliği vardır; hafif adımlarla dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye bir kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşamı seçenlerin. Virginia Woolf İnsan, hayat yolculuğunda bazen ağır adımlarla, bazen de Woolf’un dediği o "hafiflikle" ilerlemeyi öğreniyor. En büyük... Devamını oku
Kendine dürüst olma İnsanlar genellikle başkalarını yargılarken çok keskindir, çok nettir, çok emin konuşur. “Şu insan yalancı, şu kişi ikiyüzlü, şu adam sözünde durmuyor, şu kadın hep kendini... Devamını oku
Yolculuk başladı. Menzil nere, belli... Devamını oku
Bir zamanlar iki kalp vardı. Aynı ekrana düşen bir bildirimle günleri aydınlanan, aynı mesajla geceleri tamamlanan iki kalp. Sabah uyanıldığında ilk refleks, telefonun kilidini açmaktı. Parmaklar sanki ezbere yazıyordu o kelimeyi: “Günaydın.” O... Devamını oku
Eskiden ,en sevdiklerimden biri de misafir ağırlamaktı .Öyle çok misafirim gelirdi ki ve öyle güzel ağırlardım ki anlatamam. Misafiri ağırlamak anneden geçen bir öğretiydi sanırım. Annem vefat edeli elli seneyi geçtiği halde hala annemin böreğini reçellerinin tadını... Devamını oku
Doğurmak Annelik midir?Soru bir bıçak gibi saplanıyor kalbe, değil mi? Çünkü cevap, çoğu zaman kanıyor.Doğurdun. O ilk nefeste dünyanın durduğunu sandın. Minik parmakları avucuna kıvrıldı, sanki bütün evren o avuçta toplanmıştı. Ama... Devamını oku