Sarıkamış… Beyazın bile donduğu, karın kendi üzerine yığılıp sustuğu bir coğrafya. Yıl 1915. Takvim Aralık ayını devirmiş, Ocak ayının kırılgan ellerine bırakmış zamanı. Kar, gökten değil, sanki gövdenin içinden yağıyordu artık. Kars’ın... tamamını oku
“Zaman denen şey sonsuzluk değil bir tebessümün ağırlığıdır.” Aşkın en büyük imtihanı, zamanın acımasız akışına direnmekte... tamamını oku
Evin duvarlarına sabah ışığı ağır ağır tırmanırken, sessizliği yalnızca radyonun cızırtılı sesi bozardı. O ses duyulduğunda, sanki evin içinde nefes alan görünmez biri belirir, duvarlar bile onunla birlikte soluk alırdı. Bazı... tamamını oku
Şüphesiz ki yeryüzünde hiçbir eşyanın kaderi diğerinden müstakil değildir. Evrenin her zerresi, görünmez bir mühürle birbirine bağlıdır ve insan kalbi de bu ilahi devranın ayrılmaz bir parçasıdır. O... tamamını oku
Yaz sonu yaklaştığında, evin önündeki avlu bir panayır yerine dönerdi. Ne gürültü vardı ne de kalabalık… Ama hava öyle dolu olurdu ki toprağın nabzı, meyvenin kokusu, güneşin son soluğu havada birbirine karışırdı. Babaanne, gün doğmadan uyanır, yıkanmış... tamamını oku
Herkesin kendini uykuya emanet ettiği gecenin en derin saatlerinde, hâlâ gözlerini kapatamayanların içinden ağır bir sızı yükselir. Bu sıradan bir yorgunluk değil; güneşin altında gizlenemeyen, sokakların curcunasına karışıp erimeyen, kalabalığın hengâmesinde susturulamayan bir sancıdır. Kimilerinin... tamamını oku
“Yıldızlar…” dedi yaşlı adam, alnındaki derin çizgilerin arasından göğe bakarak. “Onlar, göğe çakılmış kandiller değil. Her biri, milyonlarca yıl önce yanmaya başlamış ateşten kürelerdir. Gözümüze düşen ışıklarıysa, kiminin hâlâ pırıl pırıl yanan varlığının bir işareti, kimininki ise çoktan sönmüş hayatından... tamamını oku
Bütün felaketler gibi, o da görünmez bir elin davetiyle başladı. Dokunulmamış bir gecenin içinde, fark edilmeyen bir temasla. Bir anlık arzunun, hatta bazen ihmalin, kimi zaman da kaderin ipleriyle ördüğü bir buluşmanın sonucuydu bu. Tenler birbirine değdi, fakat o değişin ardında... tamamını oku
Hazım Emmi o yaz, her zamanki gibi Kargapazarı’nın yamaçlarına çıkmıştı. Al basmış meraların koynunda, mavi kekiklerin üzerine düşen gölgelerle konuşan bir çoban yalnızlığıydı onunki. Yetmişini çoktan devirmişti, ancak dizlerinde hâlâ dağların, taşların hatırası duruyordu. Göç mevsimiyle birlikte koyunları toplamış, yaylaya çıkmış, nehirlerin... tamamını oku
Bir zamanlar, şehrin loş sokak lambaları altında yürürken, gölgesi kendi önünde yürüyen bir adam vardı. Kalbini kaybetmişti. Ama onu ne bir hanın karanlık odasında unuttu ne de bir mezarlığın nemli duvarları arasında düşürdü. Kalbi, bir seher vakti, göz açıp kapayıncaya dek usulca... tamamını oku
