gamyun.net'i doğru görüntüleyebilmek için tarayıcını güncellemelisin, güncelleyemiyorsan başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsin.

BLOG

YALNIZLIĞIMA…

03 Temmuz 2016, 15.29
A- A+

      Kendimi küçük, savunmasız, yardıma muhtaç bir kız çocuğu gibi hissediyorum. Çaresiz, sokaklara atılmış, gülmeye aç ufacık bir bedendeymişim gibi. Öylesine yalnızım ki, öylesine bir ele ihtiyacım var ki… Öyle savunmasızım. Çok yorgunum. Sıkıldığımda, yorulduğumda, ağladığımda, güldüğümde hatta ölürken bile yanımda olacak bir omuza ihtiyacım var… 

     Hak etmediğim bir hayat, hak etmediğim bir geçmiş ve hak etmeyeceğim bir gelecek beni bekliyor gibi. Hayatımı hep başkalarına göre yaşadım. Gülenlerle güldüm, ağlayanlarla ağladım. Zamanla önce kayboldum sonra ise kaybettim. Her şeyimi teker teker… Hayata 100-0 yenik başlamış gibiyim. Küçük bir kız çocuğuyum. Bir ele, bir kola, bir sarılmaya sağ tarafımdaki boşluğu doldurmaya, birine bağlanmaya o kadar muhtacım ki. Ama işte Yalnızlığım… Oysa bazen derim. Neden yalnızlığımı çöpe atayım diye. Ağlarken de Yalnızlığım vardı gülerken de. Beni hiç terk etmedi. Şimdi bağlanıpta birine nasıl kaybederim Yalnızlığımı. Paylaşsam mı ki acaba Yalnızlığımı. İhanet olmaz mı? Hem duydum ki;  “Yalnızlık paylaşılırsa yalnızlık olmazmış.”  Hayatta paylaşılmayanım belki de sahip olduğum tek şeyim olsa gerek. Somutlandırılmayı bekleyen soyut düşüncem; YALNIZLIĞIM…
 
      Hepimizin acısı, umutları var. Daha ne kadar acı çekeceğiz. Geleceğimize ne kadar acı götüreceğiz. Bilemiyoruz… “Boş ver” diyorlar. “Boş ver…” Kolay mı boş vermek? Hiçbir şeyi takmamak…

      Kederliyim bugünlerde… Her zaman olduğu gibi. Hep yüklendiğim Yalnızlığıma yüklenmek bile istemiyorum artık. İnsan bazen ihtiyaç duyuyor başını yaslayacağı bahsettiğim o omuza. Ben yalnız bir insanım. Kimi zaman belki ettim şikâyet. Ama yinede tek sığınağım oldu Yalnızlığım. Ufacık bir öneri sadece. Hayatınızda kim olursa olsun, Yalnızlığınızı es geçmeyin. Hem ne demişler; Çay kalabalık, kahve yalnızlık ister.”  Bir fincanlık yer ayırın Yalnızlığınıza…

      Ben küçük bir kız çocuğuyum. Belki yetişkin olabilirim ama içimdeki savunmasız çocuğu gösteremeyecek kadar olgunum belki de. Hep geç kaldım sevdiklerime. Hep kaybettim. Bu yüzden hep yalnızım. Yalnızlığı da ben seçmedim. Ama iyi ki seçtirildim. Bazen dokunuyor ama olsun.

      Affet Yalnızlığım… İlk kez senden kaçtım. Birçok insanla paylaşıyorum şuan. Ama çok bunalmıştım. Sana yüklenmek istemedim. Affet Yalnızlığım… Affet.

      Sanırım sona doğru geliyorum. Son olarak bayram geliyor. Bayramınızı yalnız geçirmeyin. En azından geç kaldığınızı düşündüğünüz insanlara geç kalmayın. Geç kaldığınız kim var ise kavuşmanız dileğiyle. Bu hayat geç kalmayı affetmiyor… :)

(Amacım yazmayı becermek değil. Sadece yorulmuş, daralmıştım, kimsem yoktu hepsi bu. Yoksa bende bilirim boş vermeyi. Yanlış anlaşılmamak umuduyla. Af ola yanlış bir söz var ise. Hayırlı bayramlar. Acınılacak değil sadece yorulmuş biriyim o kadar. )

                                                                                                  Ufak bir kız çocuğu… 

Bir şarkı...  

 

YORUMLAR

05 Temmuz 2016, 00.00
öyle deme be küçük kız çocuğu neden acınılacak biri olasınki olan oluyor giden gidiyor hayat devam ediyor senin canın sağolsun yahu
05 Temmuz 2016, 07.59
 evet hayat devam ediyor...  bu devirde nerdeyse hersey para olmus. paran varsa ailende olur dostunda olur    enguzeli         Allaha dua etmek, zikir cekmek namaz kilmak, ve sabir..
06 Temmuz 2016, 12.01

Mesele hayatın devam etmesi değil. Hayat her türlü devam ediyor. Tek mesele bu hayatı devam ettirecek şeyler bulabilmekte.
Sevgili DUAYEN. ; 

Acındırma konusu ufak bir dipnottu sadece. Malum şimdiki insanlardaki ön yargı, acındırma gibi bir düşünceyi çıkartabiliyor ortaya o yüzden acındırmak gibi amacım olmadığını belirttim. Giden gidiyor ve o gidenlere de hiç bir zaman mani olmadım. Sadece sebep öğrenmek istedim hepsi bu. Ama öyle bir yapım var ki her şeyi kafama takıyorum. Gönlüm ister ki takmayayım, beynim ister ki takayım.. Ne yapmalı :)
Ben sadece kukla olmaktan sıkıldım. Sadece anlaşılmak istiyorum hepsi bu. Yalnızlık... Her ne kadar sevsem de gerçekten zor.
Sevgili ulukentli88;

Paraya gelince; hayatım boyunca çevrem yüzünden parayı sevmedim. Aynı zamanda parayı seven bir ailemde olmadı. Paranın gözü kör olsun :) Allah'ım iyi ki var... 

Düşüncelerinize teşekkür ediyorum...
06 Temmuz 2016, 23.21
''Somutlandırılmayı bekleyen soyut düşüncem''. Bu cümle var ya,tokat gibi geldi. Korktum yetişkin yaşlardaki yalnızlığımdan. Düşünen yüreğinize, kelimelere döken ellerinize sağlık.
07 Temmuz 2016, 12.01

Sevgili karyaprenses48

Maleseff her yalnızlık somutlandırılmayı bekliyor. Hayat karşımıza çıkarsın somutlaştıracak insanları.. Teşekkürlerimi sunuyorum düşüncelerinize.. 
Yorum yapabilmek için ÜYE GİRİŞİ yapmalısın